SIRRI BİZİ PROLETARYA DEVRİMİNE GÖTÜR...!?

HDP nedir ne değildir? Parti, mevcut anti-demokratik siyasal sisteme karşı, halklardan, ezilenlerden, yok sayılanlardan, doğadan, hayvan haklarından, emekten, özgürlükten, eşitlikten, barıştan ve adaletten yana olanların insanca bir yaşam için ortak mücadeleyi örgütlemeleri gerektiğinin bilinciyle demokratik halk iktidarını hedeflemeyi amaç edinmiştir. (www.hdp.org.tr)
Burada güzel kardeşim dikkatini çekmesi gereken nokta şudur: ..DEMOKRATİK HALK İKTİDARI..

Demokratik halk iktidarı azizim, en basit anlatımıyla sosyalizme geçişin bir önceki aşamasıdır. Lenin’e göre sosyalizm, proletarya(işçi sınıfı) iktidarı anlamına gelir. Ancak az gelişmiş eğitim düzeyi düşük, çok uluslu, uzun yıllar baskıya maruz kalmış ülkelerde proletarya devrimi işçi sınıfının yeterli bilişsel donanıma sahip olmasına bağlıdır. Bunu sağlayacak olan güç, top yekün halktır. İktidarı ele alıp, tüm tekelleri ortadan kaldırıp, üretim elemanlarını sermayeden çıkarıp, halkın kontrolüne bırakmak şeklinde planlanır.

Peki bu güne kadar hiçbir DEP varyasyonunun ağzına almadığı bu ‘’Demokratik Halk İktidarı’’ kavramı nasıl oldu da HDP’nin tüzüğüne yerleşiverdi? Tüm seçim propagandalarında belediyecilik namına tek somut projeden bahsedilmezken, döne döne bu fikir satılmaya başladı?

Partiye baktığınız zaman isim değişmiş ancak geri kalan tüm siyasi kadro (Önder, Kürkçü, Tuncel..), kullanılan argümanlar(Kürt siyaseti), propaganda araçları(ana dil, özerklik ..) hep aynıyken ilave edilen tek şey: Demokratik Halk İktidarı söylemi!
Bu ne demektir?

Kürt siyasi hareketi aşağı yukarı 25 yıldır (ilki Halkın Emek Partisi-1990) resmen siyaset yapmaktadır. Ancak tüm siyaset yaptığı süre boyunca daima cemaatle arayı iyi tutup sol fraksiyonlarla çatışmayı seçmiştir. HEP’den itibaren Kürt siyasi ideolojisiyle birbirinin ardılı olarak kurulan tüm partiler Güneydoğulu cemaat, aşiretler ve PKK güdümünde kurulmuştur. Ancak oylarını onlardan almak yerine, parti içindeki bazı kimselerin kişisel niteliklerine bağlı olarak ‘dışardan’ toplama biçiminde belli bir yüzdede sabitlenmişlerdir. O yüzde de asla değişmez. Çünkü asla kendi gerçek kitlesinden onlara oy düşmez. Zira o kitle, ayrı bir pazarlığın konusudur.

Kürt ideolojik siyasetinde daima Kürtler ayrı yeri desteklemiş, Kürt siyasetçiler ayrı yerden desteklenmiştir. Kürt vatandaşlar hep sağ iktidarı desteklerken Kürt siyasetçiler; gerek eski solculardan, gerek küskünlerden, gerek anarşizmi savunan entellerden, gerek hapis yatmış politikacı fetişinden, gerek öğrenciden, gerek Alevi’den… oy toplamıştır ama asla yerli kürt vatandaştan değil..! Neden?

PKK’nın da ‘şanlı’ geçmişi aynı paralelde seyreder. İhtilal sonrası eylem faaliyetine başlayan örgüt asla cemaat merkezli aşiretlerin para trafiğini sabote etmemiştir. Darbecilerin bir tekine dahi eli kalkmamıştır. Hırsını askerden memurdan işçiden çıkartan örgüt, Türkiye solunun üzerinden biçerdöver gibi geçen darbeci diktatoryaya ilişmek yerine, yine Devrimci solun son kırıntılarıyla uğraşmayı seçmiş, fantastik bahanelerle çoğunu infaz etmiştir. Sol örgütler lağvedilene kadar durmamış adeta devletin kolluğu olmuştur. Daima Dev-sol ve fraksiyonlarıyla çatışmış, cemaatin etkin olmadığı bölgelerde konuşlanmış; örneğin Batman, Antep, Van, Diyarbakır, Adıyaman, Urfa gibi yerlerde birkaç münferit olay dışında ekonomi veya turizmi sabote edecek hiçbir harekette bulunmamıştır. Onun yerine cemaatin etkin olmadığı atıl yerler, sınır ve Dersim yerle bir edilmiştir.

PKK ortaya çıktığından beri (1980) bu yerlerde sivil halk için can güvenliği kalmamış, yaylalar köyler haraca bağlanmış, ihbarcı-korucu-ailede devlet memuru/asker var gibi zorlama bahanelerle insanlar infaz edilmiş, yol su okul gb devlet hizmeti engellenmiş, yatırımlar sabote edilmiş, halk yoksulluğa terkedilerek dağa çıkmaya yada kaçağa teşvik edilmiş, hal böyle olunca güvenlik gerekçesiyle karakollar arttırılmış, OHAL icadedilip özel harekat şiddetiyle beraber devletle terör arasında preslenmiş yerli halk sonunda çareyi kendi topraklarını terketmekte bulmuştur.
Türkiye’de PKK çıkana kadar Türkiye Solu asla ırk veya benzeri ayrıştırıcı ideolojisi gözetmemiş daima sınıf eşitliği prensibi benimsenmiştir. Hikmet Kıvılcımlı’dan itibaren bu durum değişmemiş, ne zaman PKK ortaya çıktı bir anda mezhep ve ırk ayrıştırması üstünden siyaset ve şiddet palazlanmıştır.

Üniversitelere gidin en az ülkücülerle çatıştığı kadar TKP-İP-CHP’yle çatışırlar.. Ama asla Süleymancılarla çatışmazlar…

Bu siyaset gitti uzun yıllar. Bir kaşını kaldırıp, o kadar hapis yattık işkence gördük, diyerek borçlu hissettirilen ve vicdan sahibi ve kahramanını arayan biçare halk verdi diyet yerine hem oy hem hörmet. Tevekkeli değil vitrindeki her vekili hapis yatmış bir insan evladı idi.

Biz ezildik, dışlandık Alevi-Ermeni-yoksul-eşcinsel değil misin? Sen de dışlandın, davamız ortak, diyerek aldılar kanata kanata yaraları…
Amma iş pazarlığa gelince büyük beyefendilerle; çıkardılar puşileri, giydiler gravatlı takım elbiseleri, bıraktılar bir kenara Marx’ın dialektiğini ve kaldırarak şeriat parmağını ‘yüzlerce yıllık Hanefi birliğimiz var, yok mu hatrımız, onca yıl şeriatın bekası için paralandık cansiperhane, verin bizim Kürdistan özerkliğimizi’ dediler… Türkiye’de Kürt, Kürdistanda Türk oldu mu size azınlığın kallavisi…

Peki Kürdistan’ınızda Alevi’ye secmeli mi din dersi hem ibadethanesi cemevi mi? Eşçinsele serbest mi hemcinsiyle evlenmesi? Ermeni çekinmeden yaşar mı örf adetini? Bedava mı eğitim sağlık barınma öğrenciye? İşçinin örgütlenmesi serbest mi? Asgari geçiminiz standardında mı sıradan bir Avrupalının yeni yurdiyamızda? Böyle sorular sorulmaz, böyle bir politikada. Varsa yoksa hayal satılır ve koşullanan seçmen labirentin başında şu sese doğru yürütülür: hele bir Kürt bağımsızlığı sağlansın sonrasına sonra bakarız.

Gelelim tekrar başa. Nereden çıktı bu ‘demokratik halk devrimi’? Eskiden yenirdi yutulurdu bu hayal satan siyaset. Ama artık kazın ayağı değişti.
Artık soru sormaya başladı yıllardır bunları sırtında taşıyan insan evladı. Ortada kendi şahslarına münhasır devlet vadeden, liderleriyle hükümet başkanı seviyesinde müzakere eden bir parti varken Kürt vatandaşların % 80'i yıllardın neden sağa oy verir?

Sırrı her lafın başında başa kakar şanlı geçmişini, diğerleri gibi: "siz beni biliyor musunuz, hapis yattım ben, işkence yaptılar bana!"

Hapis yatanın dokunulmazlığı mı var, demeye başladı insanlar? bu ülkede sadece içeridekiler mi bedel ödedi? Dışarıda şu-bu sebepten fişlenen, aşağılanan, acı çeken, dışlanan, baskı gören kimse yok mu? Senin en azından yaşadıklarını filmlerinle nakte çevirme şansın oldu? Peki onca faili meçhul olup kimsesizler mezarlığında gömülü olan ne yapsın? Bu ülkede düşüncelerinden dolayı henüz 17 yaşında, 24 yaşında idam edilmiş gençler varken; ve son anda, sehpaya ‘yaşasın tam bağımsız Türkiye’ diyerek çıkmışken sizin 20 yıldır aynı ajitasyonla diyet istemeniz ne kadar devrimci bir duruştur?

Bu ülkede azizim, hapse nasıl girdiğin değil hapisten nasıl çıktığın önemlidir. Sosyalist olarak girip; kitap yazmak yerine sinema filmi çekip biletini 10 liradan satıp sponsor alıp ihtilalin mizahıyla suya sabuna dokunmadan milleti eğlendiren, bu sürede Kürtlüğüyle gurur duyup savunduğu Kürtçe’yi öğrenme zahmetine bile girmeyen, boş zamanlarında posta güvercinliğine soyunan, taşıdığı mektupların içeriklerinden verdiği mesajlardan bir haber AKP İstanbul’u alsın diye 1 günlük Gezi promosyonuyla popülist güruhun oyuna talip bir yapımcı olarak CHP’nin karşısına çıkıyorsun neyleyim.

Diğer yandan Ertuğrul Kürkçüsün. Denizlerin idamına engel olmak için Mahir’le beraber tünel kazarak hapisten kaçıyorsun. İngiliz rehinelerle Kızıldere’de askerle çatışmaya giriyorsunuz. Deniz ki "Samsun’dan Ankara’ya Mustafa Kemal ve tam bağımsızlık yürüyüşü" yapmış bir devrimci. Mahir ki Hikmet Kıvılcımlı geleneğinden gelen "kesintisiz devrim" teorisinin yaratıcısı… Saatlerce ağır silahlarla taranan roket atılan bu evden her nasılsa herkes ölürken çatışmadan sağ çıkıyorsun! Tekrar hapse giriyorsun bir devrimci olarak, sonra Türkiye Federasyonu içinde Kürdistan olsun deyip bir yandan da Marksist Leninist Maoist Troçkist sosyalist olan bir ibretlik azınlık milliyetçisi olarak siyasete giriyorsun.

Nasıl girdiğin değil, orada neye dönüştüğün mühim.

Ve Sırrı, Apo'nun mektubunu okudu. Ne Gezi çocukları, ne Robowski, ne Reyhanlı.. Ne sansürler, ne yasaklar, ne basın-yargı-inanç-ifade üzerindeki diktatör hegemonya... ne haksız uzun tutukluluklar, ne kolluk şiddeti, ne manipülasyon, ne yolsuzluklar.. Hiç biri yok.

İşte insanlar tam da burada sordu? Bir insan hem sosyalist hem milliyetçi nasıl olurdu? Bir insan aynı anda hem komünist olup hem onlarca köye sahip aşiret ağalarının binlerce dönümlük arazilerine nasıl itiraz etmezdi? Bir insan hem hümanist olup hem kendi kültüründeki insanların çocuklarını 12 yaşında para karşılığında insanlara düğünle kuma vermesine nasıl ses çıkarmazdı? Sosyalizm ta baştan sınırları reddederken nasıl olurda bir sosyalist kendi ırkına mahsus bir ülke kurmaya kalkıp tabelasına da aynı ırkın adını yazardı? Bir maoist düşünün ki köylüsünü toprak ağalarına maraba yapar ve aynı aşiret ağalarının ve şıhların fetvasıyla yüzlerce oyu oy sahibine sormaksızın pazarlık konusu eder!
Sonunda bir seçmen sordu? Daha kendi evinde demokrasiyi, insan hakkını, empatiyi, hoşgörüyü, eğitimi, bilinci yerleştirememiş bir halk nasıl koskoca bir ulus yaratabilir? Bir azınlık milliyetçisi nasıl bize sosyalizmden bahsedebilir?
İşte burada formül devreye girdi. Demokratik Halk İktidarı.

Tüm bu eleştirilere karşı azınlık milliyetçisi odaklı, ayrıştırıcı, etiketleyici, ve kendi içindeki önlenemez çelişkili duruşu Kürt ideolojisine dayalı siyasette ağız değişimini kaçınılmaz kıldı, makyaj yapıldı.

HEP ve ardılı bütün partiler sol yükselişe antibiyotik olarak kurulmuştur ve olası sol yükselişi daima sabote etmekle görevlendirilmişlerdir. Nitekim olası bir sosyalizm ülkede sekülerizmi garanti altına alacaktır. Tamamen Şafi Hanefi geleneğinden beslenen Kürt ideolojisi laik (kendileyince dinsiz) bir yönetim biçimindense, hırsız ama dinci iktidarı yeğleyecektir.

Son 20 yıldır Türkiye’de şeriata mukabil (türban, cübbe, cemaat yurtları, mezhepleşme, mutaassıp sosyal hayat, okuma oranının düşmesi, aşısı ve tedavisi olan hastalıklarda ölümün sakatlığın ivme kazanması vs..,) yaşanan geri dönüşüm tüm bu siyasi ideolojinin görünmeyen sonuçlarıdır. Kesinlikle iktidar amacı gütmeyen bu siyasi oluşumun, bundan sonra işçi devrimi gerçekleştirmeyeceğine göre geçmişte olduğu gibi bu günde tek amacı iktidara kalkan olup ana muhalefetin yolunu kesmektir.

SEVDA EĞER